Wieloszpon zwyczajny - Polyplectron bicalcaratum (Linnaeus)

Autor: Paul Schmookler & Ingrid Sils | Dodany: 2003-06-11

wyślij znajomemu   wydrukuj stronę

  1  2  3  następna   




















































Dorosły samiec:
„Na głowie korona z piór, szaroczarne u podstawy, zakończone na niebiesko. Szyja brązowo-biała. Kark i przednia część grzbietu brązowo-białe, poprzecinane cienkimi liniami w kolorze czarnobrązowym. Grzbiet, skrzydła i ogon żółtawo-brązowe, z czarno-brązowymi plamami i charakterystycznymi oczkami o metalicznej, zielonej barwie otoczonymi czarną obwódką. Oczka są szczególnie duże na piórach ogonowych, a coraz mniejsze na zewnętrznej okrywie grzbietu i skrzydeł. Część ogonowa żółtawo-brązowa, z delikatnymi plamkami w kolorze brązowo-czarnym. Lotki pierwszego rzędu i wewnętrzna część lotek drugiego rzędu ciemnobrązowa. Zewnętrzne promienie lotek drugiego rzędu żółtawo-brązowe, nakrapiane ciemnobrązowo. Brzuch żółtobrązowy, delikatnie nakrapiany ciemnobrązowo, stosina piór biała. Dziób i górna szczęka czarnobrązowe, dolna w kolorze rogu. Nogi i stopy czarne. Wokół każdego oka obrączka nagiej skóry w kolorze czerwonym.

Samica:
podobna do samca, ale oczka na grzbiecie są czarne i bez połysku. Oczka na ogonie, choć połyskują metalicznie, są znacznie mniejsze od tych u samca” (Elliot 1872).
Długość ciała samca do 76 cm, samica nieco mniejsza.


Nazwa rodzajowa tego ptaka pochodzi od greckiego słowa „polyplectron”, oznaczającego „wiele ostróg”, natomiast nazwa gatunkowa od łacińskiego słowa „bicalcaratum” czyli „dwie ostrogi”. Wieloszpony występują w całej południowo-wschodniej Azji, w rejonie Bhutanu, Tajlandii, Laosu, w indyjskim stanie Assam i południowo-wschodnich Chinach oraz na wyspie Hainan (Johnsgard 1986). Istnieje pięć podgatunków tego ptaka. Według Petersa (1934) i Johnsgarda (1986) wyróżnić można: P. b. bicalcaratum, zamieszkującego Birmę, północno-wschodnią część prowincji Assam, południowo-zachodnią Tajlandię i środkowy Laos; P. b. bakeri (Lowe) występujący w Sikkim, Bhutanie i zachodnim Assamie; P. b. Bailyi (Lowe), którego zasięg jest nieznany, ale obejmuje prawdopodobnie zachodni Assam lub część wschodnich Himalajów; P.b. ghigii (Delacour i Jabouille) z południowo-wschodnich Chin oraz P. b. katsumatae pochodzący z wyspy Heinan.
  1  2  3  następna   


Reguła - supersuszki


Sikora - suche chrusty


Tracz - koralowce


Rzuć okiem na pupę!


Paszko - polskie glajchy