Wieloszpon zwyczajny - Polyplectron bicalcaratum (Linnaeus)

Autor: Paul Schmookler & Ingrid Sils | Dodany: 2003-06-11

wyślij znajomemu   wydrukuj stronę

poprzednia  1  2  3    






Pierwsze okazy zostały sprowadzone do Anglii w 1745 roku na polecenie Jamesa Monroe. Musiało jednak minąć wiele lat, zanim kolejne ptaki dotarły do Europy w połowie XIX wieku. W 1857 wieloszpon ponownie pojawił się w Anglii i według Wayre’a (1969) od 1863 był hodowany w niewoli. Pod koniec XX wieku ptaki te stały się jednym z najpopularniejszych gatunków trzymanych w niewoli. Podczas gdy niektórzy hodowcy twierdzą, że wieloszpony nie wymagają dużych wolier, inni są zdania, że dla ptaków tych najodpowiedniejsze są pomieszczenia o powierzchni przynajmniej 270 metrów kwadratowych. Jedno jest pewne – woliera musi być gęsto obsadzona roślinami. W czasie zimy wieloszpony wymagają ogrzewanych pomieszczeń, szczególnie, jeśli temperatura spada poniżej zera. Interesujący jest fakt, że o ile na wolności wieloszpony preferują owoce i zielone części roślin, to w niewoli chętniej niż inne bażantowate zjadają żywy pokarm. Ptaki te łatwo się oswajają i nie są agresywne w stosunku do przedstawicieli innych gatunków.
Trzy podgatunki mają odmienne wariacje kolorystyczne: P. b. baiyli i bakeri są bardziej szare i częściej krzyżowały się ze sobą na przestrzeni lat. P. b. bicalcaratum ma najwięcej brązowego koloru ze wszystkich podgatunków; ghigi jest do niego podobny, ale oczka na piórach otoczone są szarą obwódką. P. b. katsumatae jest ciemniejszy i ma bardziej wyrazisty wzór na piórach.

Wiązanie much















































Do roku 1981 pióra wieloszpona nie były wykorzystywane przy tworzeniu much łososiowych. Dopiero Paul Schmookler zastosował je do pierwszej artystycznej muchy łososiowej, o nazwie Purple Leopard. Były to pióra Polyplectron malacense. Ponieważ pióra te są trudne do nabycia, Paul stwierdził, że zamiast nich można stosować pióra z innych, znacznie bardziej dostępnych gatunków. Dostępne są pióra P. chalcurum, P. inopinatum, P. bicalcaratum, P. schleiermacheri, P. germani i P. emphanum. Obecnie pióra okrywowe i ogonowe wieloszpona zwyczajnego i P. schleiermacheri są najbardziej popularne i szeroko używane przez twórców artystycznych much łososiowych.

Tłum. Paweł Oglęcki

Literatura:

1. Beebe, W. 1937. Pheasants: their lives and their homes. London: Robert Hale.
2. Delacour, J. 1951. Pheasants of the World. New York: Charles Scribner's Sons.
3. Elliot, D.G. 1872. A Monograph of the Phasianidae or family of the Pheasants. New York: By the Author.
4. Johnsgard, P.A. 1986. Pheasants of the World. Oxford: Oxford University Press.
5. Peters, J.L. 1934-1951. Check-List of Birds of the World. Vol 1-7. Cambridge MA: Harvard University Press.
6. Sibley, C.G. and B.L. Monroe Jr. 1990. Distribution and Taxonomy of Birds of the World. New Haven: Yale University Press.
7. Wayre, P. 1969. A Guide to the Pheasants of the World. London: Country Life.
Inne materiały autora:
poprzednia  1  2  3    


Białoń - kiełże!


Rekowski – makrelka, polska mucha


Frąckiewicz - speyomania


Sikora – małe i mniejsze suche


Polakowski – broń na uciekiniera