Bażant złocisty - Chrysolophus pictus

Autor: Paul Schmookler & Ingrid Sils | Dodany: 2003-12-17

wyślij znajomemu   wydrukuj stronę

poprzednia  1  2  3    





Bażant złocisty od dawna pojawiał się w chińskiej literaturze i sztuce (Delacour 1951). Po raz pierwszy przywieziono go do Wielkiej Brytanii w XVII wieku, jednak pierwsza wzmianka o tym ptaku pochodzi od Albina z roku 1740 (Delacour 1951). Próby sprowadzenia ptaka na stałe do Wielkiej Brytanii podjęto dopiero na początku XIX wieku.























W XVIII i XIX wieku bażant złocisty był sprowadzany pojedynczo, jako obiekt polowań. Ponieważ lubił uciekać i kryć się w zaroślach zamiast wzbijać się w powietrze, jego popularność jako gatunku łownego gwałtownie malała. Za to pióra ptaka zaczęły cieszyć się coraz szerszym zainteresowaniem wśród muszkarzy.
W książce „The Salmon Fly” (1895) George Kelson pisze: „Bażant złocisty nie ma sobie równych. Zyskał wielką popularność wśród twórców much, przede wszystkim ze względu na kołnierz. Jest on bardzo ceniony i cieszy się niesłabnącym powodzeniem. Dużym wzięciem cieszą się pióra z grzbietu występujące w różnych standardowych wariantach barwnych. Nie trzeba także przypominać Czytelnikowi, iż również pióra z ogona nie mają sobie równych.”
Choć niezwykle popularne przy wyrobie much łososiowych, pióra bażanta złocistego były rzadko używane do wykonywania much pstrągowych.
W roku 1950 G.E.M. Skues, piszący pod pseudonimem Val Conson, wydał książkę „Silk, Fur and Feather: The Trouot Fly Dresser Year”, w której pisał: „Duże, łukowato wygięte, środkowe pióro z ogona tego ptaka jako jedyne jest wykorzystywane do wykonywania małych much. Pióro to ma piękny marmurkowy brązowo – czarny wzór. Pojedyncze promienie używane są do wykonania korpusu muchy Spring Black Gnat jako alternatywa dla zwykłych piór indyczych. Pióra z piersi kury bażanta złocistego używa się do wykonywania jętek, a fragmenty mniejszych piór z grzbietu – do wyrobu wzorów fantazyjnych.”
































Od tamtego czasu wiele się zmieniło. Pomarańczowe i czerwone pióra używane są powszechnie do skrzydeł klasycznych amerykańskich mokrych much spopularyzowanych przez Raya Berganana takich, jak Volunteer, Saranac, St. Regis, Thistle, Golden Pheasant. Promienie wykorzystuje się w ogonach mokrych much np. Abbey, Blue Jay, Bog Pond, Kingfisher, Jay Silver i Good Evening. Pióra z kołnierza bażanta złocistego można znaleźć w ogonach takich klasycznych much jak Darling, Silver Jungle i Thunder. W Silver – Gold pióra z kołnierza znajdują się zarówno w ogonie jak i w skrzydełku.
Potwierdzeniem wszechstronności wykorzystania upierzenia bażanta złocistego przy wykonywaniu streamerów może być fakt, że w Millers River Special użyto czerwonych piór do wykonania „ramion” (shoulder).
W skrzydełkach streamerów takich jak Maynard Marvel i Golden Marvel znajduje się wiele piór z kołnierza bażanta złocistego (Stewart i Leeman 1982). Obecnie kreatywni twórcy much zwykle używają piór z kupra na jeżynki lub skrzydełka. Pióra z tułowia wykorzystywane są do wykonywania „policzków” streamerów.
Czarno zakończone, metalicznie zielonoczarne pióra grzbietowe były wykorzystywane do wykonania wielu rodzajów streamerów, które zostały spopularyzowane w połowie XX wieku przez Carrie G. Stevens z Rangeley w stanie Maine. Za piórami na kuprze znajduje się jeszcze jedna warstwa upierzenia. Te delikatne pióra o krótkiej stosinie i długich, luźnych promieniach świetnie nadają się na imitacje skrzelotchawek dla wielu rodzajów nimf naśladujących widelnice i jętki. Jeśli autor muchy pragnie ich użyć zamiast piór pawia do wykonania korpusu, powinien wzmocnić je ultra – cienkim drutem, ponieważ są bardzo delikatne. Opisany wyżej rodzaj piór jest u bażanta złocistego najdłuższy spośród wszystkich ptaków. Są to jedyne pióra, których promienie są dłuższe na szczycie niże te u nasady. Dlatego mocując je do trzonka haczyka powinno się je wiązać przy podstawie.
Prawie każdy twórca much łososiowych używa piór bażanta złocistego. Pióra z czuba używane są na ogonki i zwieńczenia (topping), pióra z grzbietu – zwykle na skrzydła (Lady Blanche, Kingfisher, Orange Parson, Sir Herbert, Stevenson).
Jak wspomniał Kelson również pióra z ogona są cenione przez twórców much. Ich promienie są bardzo popularne i powszechnie uzywane jako element skrzydełek much łososiowych (Blue Doctor, Black Doctor, Cound, Dunkeld, Popham, Nansen, Black Dose). Ogony są nakrapiane czarno i brązowo, a ich promienie mają tę zaletę, że łatwo można łączyć je z innymi rodzajami piór.
U nasady ogona bażanta złocistego znajdują się długie, wąskie, czerwone pióra nazywane „mieczami”. Zostały one użyte w ogonie tradycyjnej muchy łososiowej Tomey Tivey i w skrzydełku muchy Steven.
Współcześni twórcy much używają także delikatniejszych, czerwonych piór, znajdujących się pomiędzy „mieczami” oraz żółtych piór podogonowych. Wykorzystywane są one przede wszystkim na policzki lub w postaci pęczków promieni (ogonki).
Tam, gdzie kończy się kołnierz, a zaczynają pióra grzbietowe, znajdują się pióra nazywane „przejściowymi”. Są one szerokie, mają barwę złocistą i przypominają zarówno pióra kołnierza (złocista barwa) jak i pióra grzbietu (szerokie i stosunkowo krótkie – od 1 do 2,5cm). Z tego powodu mogą być wykorzystywane zamiast piór tukana do wiązania artystycznych much łososiowych oraz na skrzydła i ogony w małych mokrych muchach i streamerach.

Tłumaczenie: Anna Barbara Bezpiańska-Oglęcka

Literatura:
1. Delacour, J. 1951. Pheasants of the World. New York: Charles Scribner's Sons.
2. Elliot, D.G. 1872. A Monograph of the Phasianidae or family of the Pheasants. New York: By the Author.
3. Kelson, G.M. 1895. The Salmon Fly. London: By the Author.
4. Johnsgard, P.A. 1986 Pheasants of the World. Oxford: Oxford University Press.
5. Stewart, D. and R.F. Leeman. 1982. Trolling flies for Trout and Salmon. Brattieboro: Stephen Greene Press.
6. V.C. 1950. Silk, Fur and Feather: The Trout Fly Dresser's Year. Beckenhani, Kent: Fishing Gazette Ltd.
Inne materiały autora:
poprzednia  1  2  3    


Frąckiewicz - zamiast muddlera


Banachowski - małe i jeszcze mniejsze streamery


Sikora – małe i mniejsze suche


Mokot - big fly & big game


Banachowski - muchy szczupakowe