Argus malajski - Argusianus argus argus

Autor: Paul Schmookler & Ingrid Sils | Dodany: 2004-06-09

wyślij znajomemu   wydrukuj stronę

  1  2  następna   



































Opis: „Samiec ma wierzch głowy i potylicę czarne. Głowa naga, o głębokiej, ciemnoniebieskiej barwie. Pierś i brzuch ciemnoczerwone z czarnymi i płowymi liniami, ułożonymi wzdłuż piór. Skrzydła czarne, pokryte plamami w płowym kolorze. Kuper i okolice płowe, z brązowymi plamkami. Zewnętrzna strona lotek pierwszego rzędu lekko szara, pokryta wzorem w postaci brązowawych kropek, tworzących regularne linie. Wewnętrzna strona jasnoruda, pokryta czarnymi kropkami z rudym środkiem. Obok stosiny oliwkowobrązowa linia poprzecinana delikatnymi, ciemnobrązowymi kreskami, przechodząca w szeroki czerwony pas, delikatnie nakrapiany bielą, dochodzący do około dwóch trzecich długości pióra. Sama stosina u podstawy pomarańczowa, w pozostałej części w głębokim, niebieskim kolorze. Lotki drugiego rzędu znacznie dłuższe od pierwszorzędowych, ciemnobrązowe, po zewnętrznej stronie w pobliżu stosiny pokryte czarnymi plamkami z żółtym, a dalej z oliwkowym środkiem. Od tych „oczek” do brzegu pióra biegną wąskie, ciemnobrązowe poprzeczne linie. Strona wewnętrzna z okrągłymi, ciemnobrązowymi plamami, obrzeżonymi jasnobrązowym pierścieniem. Końcówki lotek drugorzędowych ciemne, czerwonobrązowe, biało nakrapiane. Stosina biała. Środkowe pióra ogonowe bardzo długie. Strona wewnętrzna szarawa, biało nakrapiana. Każda kropka z czarną obwódką. Część zewnętrzna przy stosinie kasztanowata, pokryta białymi kropkami z czarną obwódką. Pozostałe pióra kasztanowate, biało nakrapiane z czarną obwódką. Dziób w kolorze rogu. Nogi barwy cielistej.

Samica jest podobna do samca, nie ma jednak wydłużonych lotek drugorzędowych i środkowych piór w ogonie. Lotki drugiego rzędu są u niej czarniawe, pokryte nieregularnymi liniami cielistego koloru. Pióra ogonowe brązowe, czarno nakrapiane (Elliot 1872)”.

Argus malajski występuje na Borneo, Sumatrze, Półwyspie Malajskim i Tajlandzkim (Johnsgard 1986, Sibley 1990). Długość ciała samca waha się od 175 do 187 cm, z czego 155 - 130 cm przypada na ogon. Znane są dwa podgatunki Argusianus argus – A.a. grayi (Elliot), zamieszkujący Borneo oraz A.a. bipunctatus (Wood), oznaczony na podstawie pojedynczego pióra. Ten drugi ptak uważany jest za wymarłą formę argusa, zamieszkującą niegdyś wyspę Tioman. Cechą charakterystyczną argusów są lotki drugiego rzędu znacznie dłuższe od pierwszorzędowych (Smythies 1981).














































Argusy latają bardzo słabo, za to świetnie biegają i w ten sposób najczęściej unikają ataku drapieżców.

Kuraki te zamieszkują lasy tropikalne od wybrzeża do środkowej, wyżynnej części wysp i półwyspów. Samiec utrzymuje stałe terytorium, na którym musi znajdować się zbiornik słodkiej wody. Argusy rywalizują o pokarm (opadłe owoce, ślimaki, mrówki i inne owady) i przestrzeń życiową z przedstawicielami gatunku Reinartia ocellata.

Argusy są najbardziej aktywne po zmierzchu. Uważa się je nawet (Beede) za ptaki prowadzące nocny tryb życia. Jedynie w pochmurne dni są aktywne przez całą dobę. Zarówno samce jak i samice mają bogaty repertuar wydawanych dźwięków i często się komunikują. Reagują także na rozmaite obce odgłosy, takie jak alarmujące okrzyki małp (Smithies 1981) lub wystrzały z broni palnej.

Poza sezonem godowym, który nie przypada na jedną, określoną porę roku, ptaki prowadzą samotniczy tryb życia. Każdy samiec ma na swoim terytorium przygotowany niewielki placyk (4 x 5m), zlokalizowany zwykle na szczycie wzniesienia. Oczyszcza go dokładnie z liści, gałązek i kamieni. Na tak przygotowanej „arenie” odbywają się efektowne toki, których celem jest przywabienie jak największej liczby samic. Tokujący samiec nigdy nie wychodzi poza swoją „scenę”, żerując przy jej granicy. Instynkt, nakazujący ptakom przygotowywanie dokładnie oczyszczonych tokowisk, jest często wykorzystywany przez miejscową ludność polującą na argusy. Aby schwytać samca wystarczy zastawić sidła w obrębie „areny”.



  1  2  następna   


Paszko - proste łowienie


Banachowski - małe i jeszcze mniejsze streamery


Wysocki – na zimowego potoka


Rzuć okiem na pupę!


Polskie majówki cz. 1