Paw indyjski - Pavo cristatus

Autor: Paul Schmookler & Ingrid Sils | Dodany: 2004-09-29

wyślij znajomemu   wydrukuj stronę

poprzednia  1  2    


































Pawie hodowane są jako ptaki ozdobne już od czterech tysięcy lat. Udomowiono je już w czasach króla Salomona. W Biblii napisano (I Krl 10:22) „Albowiem dalekomorska flota królewska razem z flotą Hirama przybywała, co trzy lata przywożąc z Tarszisz złoto i srebro, kość słoniową oraz małpy i pawie.” Faraonowie sprowadzali je do Egiptu, gdzie odgrywały dużą rolę w sztuce i wierzeniach, będąc symbolem nieśmiertelności. W czasach Imperium Rzymskiego pawie hodowano na mięso, a ich mózgi i języki uchodziły za prawdziwy rarytas (Knowlton 1909, Bergman 1980). Buddę przedstawia się często jako siedzącego w kwiecie lotosu, który znajduje się na grzbiecie pawia, co ma symbolizować, że „tak szybko jak paw pożera węże i niebezpieczne owady, tak samo Budda zwycięży zło i wygoni ponure myśli, przynosząc ludziom nową nadzieję, wiedzę, harmonie i pokój (Bergman 1980).

Pawie zostały sprowadzone do Europy w czasie podbojów prowadzonych przez Aleksandra Wielkiego. W XIV wieku symbolizowały zmartwychwstanie Jezusa. Ptaki zostały uwiecznione na obrazach takich mistrzów jak Melchior d’Hondecoeter (1636-1695), Rembrandt (1606-1669), Carl Jutz Starszy (1838-1916), Frans Snyders (1579-1657) i Araki Kampo (1831-1915). XVIII- i XIX-wieczni naturaliści (F.N. Martinet, Edouard Travies, Joseph Wolf, T.W. Wood, Charles R. Knight i Ludwig Reichenbach) także zamieścili wizerunki pawia w swoich książkach dotyczących historii naturalnej.























































W XVIII i XIX wieku liczebność populacji pawi trzymanych jako ptaki ozdobne zaczęła gwałtownie wzrastać, jednak opinie na temat tego ptaka były podzielone. Anonimowy autor z początku XIX wieku pisze: „Z wyjątkiem upierzenia nie znajduję w nim nic, co można by uważać za przyjemne lub zwracające uwagę. Jego głos jest donośny i nieprzyjemny, a szkód wyrządzanych roślinom ogrodowym nie zrekompensuje nawet najpiękniejszy wygląd” (Knowlton 1909).

Daniel Eliot w swoim dziele „Bażantowate: monografia” (Londyn 1872) pisze: „Choć nie można powiedzieć, że paw jest ulubionym ptakiem sportowym myśliwych polujących w Indiach, mało kto jest w stanie oprzeć się pokusie upolowania go przy okazji tropienia innej zwierzyny. Młode pawie smakują wybornie podane na śniadanie, a skruszałe przez 2-3 dni mięso kury jest po prostu wyśmienite”. Porucznik Burgess w swoich zapiskach dotyczących zachowań niektórych ptaków subkontynentu indyjskiego (Eliot 1872) tak pisze o pawiach: „Są bardzo czujne i potrafią bardzo dać się we znaki myśliwemu, ponieważ szybko uciekają, chroniąc się wśród gęstych zarośli”.

Hodowcom na całym świecie udało się uzyskać wiele barwnych odmian pawia. Niektóre z nich to mutacje naturalne, na przykład albinotyczne, nakrapiane lub posiadające czarne skrzydła. Te ostatnie po raz pierwszy pojawiły się około roku 1830 w Stanach Zjednoczonych. Jedną z najpopularniejszych odmian jest tak zwany Spaulding będący krzyżówką pawia indyjskiego i pawia złotego (Pavo muticus). Odmiana True Spaulding powstała ze skrzyżowania pawia złotego z samicą pawia indyjskiego odmiany czarnoskrzydłej. Inne odmiany to Pied, normalnie ubarwiony paw indyjski lub złoty z białymi oznakami, White Eyed, o zabarwionych na biało okach na ogonie, White Spaulding, Pied Spaulding, Black Shoulder Spaulding, Oaten, Cameo, Midnight (czarne samice), Opal, Silver Pied i Purple. Inne odmiany noszą nazwy hodowców, którym udało się je uzyskać.

Wiele rodzajów piór pawia indyjskiego wykorzystywanych jest przez twórców much, zarówno łososiowych, jak i pstrągowych. Fragmenty promieni lotek pierwszego rzędu stosuje się w skrzydłach much łososiowych jako zamiennik piór dropia lub sterówek indyka. Z kolei materiału z lotek drugiego rzędu używa się do tułowi pstrągowych wzorów, a pojedyncze promienie znajdują się w skrzydłach różnych much łososiowych, na przykład Beauly Snow Fly (Francis 1867).

















































Sierpowate pióra znajdujące się pod skrzydłami nazywane są „mieczowymi”. Wszystkie rodzaje ich promieni nadają się do użytku: krótkie, jakby lekko sfałdowane, o metalicznozielonej barwie stosuje się na skrzydełka Alexandry i innych kolorowych much, a długie, zielone, wyrastające po przeciwnej stronie stosiny do much łososiowych, na przykład Jock Scotta. Ogłocone z haczyków promienie (pamiętajmy, że nazwa quill odnosi się w angielskim zarówno do tutki jak i promienia pióra – red.) używane są w muchach typu Quill. Niektóre z nich są czarne, inne brązowe lub z białym paskiem wzdłuż jednej ze stron.

Pióra nazywane przez muszkarzy „copper herl” znajdują się w centralnej części długich piór ogonowych. Podobnie jak materiał z piór mieczowych mogą być ogołocone z haczyków lub użyte w naturalnej formie do formowania korpusów much pstrągowych takich, jak Zug Bug, Alder, Coachman, czy Coch-Y-Bondhu.

Pióro z okiem jest najwartościowszym materiałem do pozyskiwania quilli. Promienie z samego oka mają zawsze jedną stronę ciemną, a druga jasną. Dobrze się farbują i są wykorzystywane do wytwarzania wielu rozmaitych wzorów much.

Pióra z klatki piersiowej, grzbietu i zadu mogą być używane jako sides i cheeks w łososiowych muchach dekoracyjnych, steelheadowych i streamerach.
„Miękkie pióra ze skrzydeł kury świetnie nadają się na skrzydełka. Stosuje się je w takich wzorach jak Welshman’s Button i Stone Fly. Podobne zastosowanie znajdują pióra z grzbietu” (V.C. 1950).

Tłumaczenie - Anna Barbara Bezpiańska–Oglęcka

Literatura:
1. Bergman, R. 1938. Trout. New York: Alfred A Knopf.
2. Bergmann, J. 1980. The Peafowl of the World. Surry SAIGA.
3. Delacour, J. 1951. Pheasants of the World. New York: Charles Scribner's Sons.
4. Dharmakumarsinhji, R.S. 1957. Birds of Saurashtra Bhavnagar, Saurashtra: R.S. Dharmakumarsinhji.
5. Elliot, D.G. 1872. A Monograph of the Phasianida or family of the Pheasants. New York: By the Author
6. Knowlton, F.H. 1909. Birds of the World. New York Henry Holt.
7. Francis, F. 1867. A Book on Angling: being a complete treatise on the art of angling in every branch with explanatory plates,- etc. London: Longman Green and Co.
8. V.C. [Val Conson, the nom de peche of G.E.M Skues]. 1950. Silk, Fur and Feather: The Trout Fl Dresser's Year. Beckenham, Kent: Fishing Gazette Ltd
Inne materiały autora:
poprzednia  1  2    


Chruszczewski - mokra forever


muchy trociowe Edmunda Antropika


Łaniewicz - streamerowo


Chruszczewski - na mokro


Warda - na małą rzekę