Paw indyjski - Pavo cristatus

Autor: Paul Schmookler & Ingrid Sils | Dodany: 2004-09-29

wyślij znajomemu   wydrukuj stronę

  1  2  następna   

























































Opis: „Dorosły samiec – zakończenie wachlarzowatego czuba i głowa w kolorze metalicznoniebieskim. Między nozdrzem a okiem pas nagiej, białej skóry, podobnie jak wokół oka. Kark i górna część piersi niebiesko – zielone z fioletowym odcieniem, w zależności od kąta padania światła. Grzbiet metaliczo-jasnozielony, każde pióro obrzeżone na czarno z centralnie położoną niebieską smugą i brązową plamą w kształcie litery V. Pióra w okolicy krzyżowej z dodatkowym złotozielonym obramowaniem. Sterówki czarnobrązowe z jasnymi plamami po zewnętrznej stronie. Pokrywa nadogonowa składa się ze 100 – 150 piór, tworzących tren. Chorągiewki długie i luźne metalicznozielone z brązowoliliowymi lub fioletowymi refleksami i „okami” składającymi się z ciemnoniebieskiej plamy obrzeżonej dwoma szerokimi pierścieniami w kolorze jaśniejszego, soczystego błękitu i brązu oraz dwoma cieńszymi – złotozielonym i lilowobrązowym. Boczne i najdłuższe środkowe pióra ogonowe nie mają „oczek”. Pierwsze obrzeżone są zielono-niebieskim szerokim pasem, drugie zakończone czarnym półksiężycem. Pióra na grzbiecie, mniejsze pokrywy skrzydeł i lotki trzeciego rzędu w nieregularne płowożółte i brązowe plamy. Lotki drugiego rzędu czarne z granatowym pasem po zewnętrznej stronie. Lotki pierwszego rzędu metalicznie granatowe, a później płowe. Dolna część klatki piersiowej, boki i brzuch czarne i czarnozielone. Uda jasno płowożołte, z niewielkimi czarnymi paskami w górnej części. Pióra podogonowe miękkie, jasnoszare z czarnymi końcówkami. Tęczówka brązowa. Dziób barwy zielonorogowej. Nogi jasne, brązowopłowe, wpadające w szarość (Delacour 1951). Długość ciała z ogonem 200-225cm.
Samica – szczyt głowy, zakończenie czuba i górna część karku orzechowobrązowe, każde pióro dodatkowo obrzeżone zielonkawobrązową obwódką. Okolice oczu, boki głowy i szyja białe. Dolna część karku, klatka piersiowa i górna część grzbietu metalicznie zielone. Pozostała część grzbietu w kolorze ziemi, z delikatnym płowożółtym wzorem. Lotki pierwszego rzędu i sterówki czarnobrązowe z białymi plamami na zewnętrznej krawędzi lub na końcu. Okolice tylnej części grzbietu i pokrywy ogonowe z wyraźniejszym białym wzorem. Dół klatki piersiowej ciemnobrązowy. Pióra z szerokim, płowożółtym obrzeżem. Brzuch jasny, płowożółty, uda, okolice steku i pióra podogonowe w kolorze ziemi, z białym wzorem. Tęczówka brązowa, dziób i nogi rogowobrązowe (Delacour 1951). Długość ciała około 86cm.”

Paw indyjski zamieszkuje Indie i Sri Lankę. Znany jest także pod nazwą pawia błękitnego lub pospolitego. Preferuje obszary porośnięte gęstym lasem i niskimi zaroślami, zawsze w pobliżu wody. Chętnie przebywa też w okolicach terenów rolnych, gdzie może znaleźć schronienie. Noce i większą część dnia spędza wśród koron drzew. Ze względu na duże zapotrzebowanie na wodę, której na terenach wyżynnych i górskich jest stosunkowo mało, nie spotyka się go powyżej tysiąca metrów.
















































Pawie prowadzą dzienny tryb życia, najbardziej aktywne są jednak rankiem i wieczorem. Środek dnia spędzają zwykle ukryte w cienistym gąszczu. Są wszystkożerne. Zjadają owady, ich larwy, niewielkie jaszczurki, żaby, pędy traw, nasiona, owoce, kwiaty i ziarno. Choć przez swoją żarłoczność potrafią czynić na polach znaczne szkody, są tam mile widziane, ponieważ oczyszczają teren z młodych kobr.

Ich naturalnymi wrogami są tygrysy i lamparty. Uciekając przed drapieżnikiem pawie rzadko wzbijają się w powietrze, wolą poruszać się po ziemi. Są bardzo czujne i hałaśliwe. Repertuar wydawanych przez nie dźwięków obejmuje odgłosy przypominające trąbienie, krakanie oraz głośne krzyki. Stanowią swoisty „system wczesnego ostrzegania” dla innych mieszkańców dżungli.


















































Pawie przez cały rok przebywają na tym samym obszarze, tam też gniazdują. Poza sezonem godowym żyją w niewielkich grupach, które rozpadają się w czasie toków. Żyjące na wolności w Indiach koguty mają upierzenie godowe od czerwca do grudnia i są wtedy niezwykle agresywne. Broniąc swojego terytorium prowadzą zacięte walki, często raniąc przeciwnika ostrogami. Odzywają się wtedy bardzo często, a wydawane przez nie odgłosy brzmią chrapliwie, ponieważ, jak wyjaśnia Dharmakumarsinhji (1957), podczas sezonu godowego cierpią na problemy z gardłem.

Lęgi pawi, żyjących w środowisku naturalnym, przypadają na lipiec i sierpień, choć często przedłużają się, obejmując też czerwiec i wrzesień, w zależności od intensywności opadów. Samce starają się zwrócić na siebie uwagę potencjalnych partnerek rozkładając ogon w imponujący wachlarz. Poruszają nim do przodu i do tyłu, drepcząc wokół samicy lub stojąc w miejscu. Po kopulacji samica wybiera miejsce na gniazdo, zwykle jest to zagłębienie wśród wysokich traw. Ptaki hodowane przez człowieka gniazdują czasem na dachach budynków lub ogrodowych altan (Dharmakumarsinhji 1957). W Himalajach zanotowano przypadki zakładania gniazd przez samice na wysokości ponad 1600 m n.p.m.

Gniazdo zbudowane jest wśród gęstych traw lub w zaroślach. Tworzy je niewielki dołek, wyścielony liśćmi, gałązkami bądź trawą. Samica może złożyć od 3 do 15 żółtopłowych jaj, choć najczęściej jest ich 5 (Hume i Marshall 1878). Sama je wysiaduje, co zabiera około 28 dni i sama wychowuje potomstwo. Samiec w tym czasie zajęty jest kolejnymi godami. W czasie jednego sezonu rozrodczego może zapłodnić do czterech samic.

  1  2  następna   


Reguła - na klenia


Łaniewicz - streamerowo


Tracz - koralowce


Reguła - supersuszki


Pieślak - czarne, ale nie do końca...