Bażant diamentowy - Chrysolophus amherstiae

Autor: Paul Schmookler & Ingrid Sils | Dodany: 2003-04-10

wyślij znajomemu   wydrukuj stronę

  1  2  3  następna   






























Dorosły samiec: „głowa, szyja i górna część piersi ciemnoniebieskie, połyskujące w świetle na zielono. Wydłużony czubek w barwie cynamonowej o białożółtych zakończeniach. Kreza biała, pióra z ciemnozieloną obwódką i delikatnymi, zielonymi liniami.
Grzbiet intensywnie zielony, każde pióro otoczone szerokim, ciemnozielonym pasem.
Lotki pierwszego rzędu ciemnobrązowe, lotki drugiego rzędu i reszta skrzydła ciemnoniebieskie, z zielonym połyskiem, obwiedzione ciemnym paskiem. Pióra na kuprze brązowe u podstawy, dalej zielone i złocistożółte, wyraźnie rzucające się w oczy. Pióra ogonowe brązowe u podstawy, dalej zielono-białe, zakończone purpurowo. Brzuch i boki białe. Środkowe pióra w ogonie jasnoszare, poprzecinane zielonymi liniami, wewnętrzne z czarnymi cętkami. Boczne pióra brązowe i białoszare na zewnętrznych chorągiewkach, poprzecinane pofalowanymi, czarnymi liniami, wewnętrzne nakrapiane biało i czarno. Wokół oczu naga, niebieska skóra. Tęczówka słomkowożółta. Dziób jasnozielony. Nogi ołowiano- niebieskawe. Długość ogona samca waha się między 83 a 112 cm.
Samica podobna z wyglądu do kury bażanta złocistego. Głowa, szyja i górna część grzbietu kasztanowe, ciemnobrązowymi pasami, rozszerzającymi się na skrzydłach. Boki żółtobrązowe z ciemnobrązowymi pasami. Szyja i pierś białe. Ogon brązowy z ciemnobrązowymi pasami i plamami. Wokół oczu niebieska, naga skóra, jednak mniej niż u samca. Dziób brązowy. Nogi w barwie ołowianej.
(Elliot, 1872)

Bażant diamentowy obok bażanta złocistego jest jednym z dwóch gatunków, u których samce w czasie godów popisując się, rozpościerają krezę, składającą się z białych, obrysowanych na czarno piór.
Występuje na granicy Chin, Tybetu i Birmy. W północno-zachodniej prowincji Junan dociera na wysokość prawie 5 tysięcy metrów, podczas gdy w północno-zachodniej Birmie – do 2,6 tysięcy metrów (Smythies, 1986). Gatunek otrzymał nazwę angielską na cześć księżnej Sary Amherst (1762 – 1838), żony Williama Pitt Amhersta, gubernatora Indii w latach 1823 – 1828 (Gotch, 1981). To właśnie Lord Amherst przysłał do Europy pierwszy okaz ptaka w 1869 roku. Bażant nie przeżył podróży, ale jego ciało posłużyło ornitologowi Leadbeaterowi do sporządzenie pierwszego, oficjalnego opisu gatunku w 1829 roku. W lipcu 1869 roku do Londynu dotarły pierwsze żywe okazy. Od tego czasu bażant diamentowy stał się popularnym gatunkiem hodowanym w ptaszarniach.


































Bażant diamentowy występuje na wysokościach od 2300 do 3900 metrów, choć w niektórych rejonach obserwowano go nawet na wysokości ponad 4900 m. Żyje w miejscach skalistych, porośniętych bambusami lub roślinnością krzewiastą. Pojawia się także w lasach, choć nie stanowią one jego ulubionego środowiska życia. W Wielkiej Brytanii zdziczałe osobniki zamieszkują lasy z gęstym piętrem runa i krzewów – porzeczek i różaneczników (Johnsgard, 1986).
  1  2  3  następna   


Frąckiewicz - majówkowe haute couture


Paszko - proste łowienie


Łaniewicz - streamerowo


Frąckiewicz - duże mokre


Banachowski - z kozą na szczupaka