Pstrąża kołyska cz. I

Autor: Józef Jeleński | Dodany: 2002-12-19

wyślij znajomemu   wydrukuj stronę

poprzednia  1  2  3  4    





1.4 Czynniki zaburzające naturalne tarło

Relatywna rzadkość występowania żwiru umożliwiającego przeżycie znaczących proporcji ikry do stadium wylęgu prowadzi do sytuacji, w których pstrągi odbywają tarło w miejscach do tego mało przydatnych i wtedy przeżywalność ikry najczęściej nie przekracza kilku procent, co wystarcza zaledwie na wątłe zachowanie gatunku. Wydaje się, że sytuacja taka jest niestety charakterystyczna dla większości wód pstrągowych Polski. Dalsze czynniki zaburzające naturalne tarło to przede wszystkim fizyczne niszczenie tarlaków przez kłusowników i tarlisk w trakcie regulacji rzek, odcinanie dostępu do tarlisk poprzez budowę stopni nieprzekraczalnych dla pstrągów, zamulanie żwiru tarlisk poprzez zwiększanie ilości zawiesin pochodzących z rolnictwa, eksploatacji lasów i budowy dróg przy równoczesnym zmniejszaniu przepływu wody w ciekach powodowanego zwiększoną ekstrakcją wody na cele rolnicze, bytowe i przemysłowe, przemieszczanie żwiru tarliska powodowane nieproporcjonalnie dużymi wezbraniami w zlewniach o małej retencji. Ten ostatni czynnik potrafi zniszczyć fizycznie większość lub wszystkie ziarna zapłodnionej ikry w danym dorzeczu. Uważa się, że za wynik zadowalający należy uznać 40 do 60% gniazd tarłowych nie zniszczonych podwoziami.

1.5 Inwentaryzacja gniazd tarłowych i oszacowanie zdolności reprodukcyjnej pstrągów

Każda, nawet najprostsza inwentaryzacja gniazd tarłowych pozwala na oszacowanie zdolności reprodukcyjnej pstrągów w rejonie gospodarowania. Przeprowadza się ją poprzez przynajmniej dwukrotne patrolowanie wszystkich cieków obwodu podczas i krótko po odbyciu tarła przez pstrągi. Obchodu należy dokonać w pełnym świetle dnia, w warunkach czystej wody i niskiego stanu wody, posługując się okularami polaryzacyjnymi. Notuje się stosunkowo dokładnie lokalizację gniazd tarłowych, ich zmierzoną lub oszacowaną długość, oraz ewentualnie ocenę jakości żwiru podłoża mającą wpływ na przeżywalność wylęgu. Porównując notatki z kolejnych obchodów wybiera się najbardziej prawdopodobną liczbę gniazd, a z długości gniazd określić można długości (i masy) ikrzyć, następnie wynikające z tego ilości ikry złożonej w gnieździe. Ilość zanieczyszczeń piaszczysto-ilastych określa stopień przeżywalności ikry do stadium wylęgu żerującego, a z braku możliwości kontrolowania ewentualnego rozmycia gniazd podczas przyborów wód w zimie, przyjąć można, że co drugie zostanie zniszczone. Analizy można dokonać dla każdego gniazda z osobna, albo prościej, dla odpowiedniej liczby przeciętnych gniazd. Tak na przykład metrowe gniazda odpowiadają trzydziestocentymetrowym (trzystugramowym) ikrzycom, tysiącowi złożonych ziaren ikry, z których przeżyje 900 do 50 sztuk wylęgu w zależności od zapiaszczenia żwiru, czyli 450 do 25 sztuk zakładając, że połowa gniazd ulegnie zniszczeniu podczas przyborów wody. Przeżycie wylęgu do dorosłej ryby łowionej przez wędkarzy szacuje się na 0,5 do 2,5%, stąd oczekiwać należy, że z jednego takiego gniazda uzyskać można w najlepszych warunkach najwyżej do 10 dorosłych pstrągów.

Za dwa tygodnie kolejna, druga część "Pstrążej kołyski".
Inne materiały autora:
poprzednia  1  2  3  4    


Rekowski – makrelka, polska mucha


Łaniewicz - streamerowo


Sikora – małe i mniejsze suche


Paszko - polskie glajchy


Warda - na małą rzekę